فشار قبر وحب الحسین

داستان اول

مرحوم رجبعلی خیاط با عده ای وارد قبرستانی شدند و ایشان به امام حسین (ع) سلام داد . از او سوال کردند که این سلام برای چه بود؟ ایشان گفتند که بوی خوشی را استشمام می کنید ؟ آنها گفتند : خیر .

از مسئول قبرستان پرسید کسی را اینجا دفن کرده اند ؟ مسئول گفت که یک ساعت پیش فردی را دفن کردند و رفتند . آنها سر قبر رفتند . ایشان گفتند که صاحب این قبر از محبین و متوسلین اباعبدالله بوده است و ایشان برای دفن او بر قبر آمده اند و بخاطر همین عذاب از این قبرستان برداشته شد .

داستان دوم

مرحوم آیت الله مرعشی نجفی در وصیت نامه اش می نویسد که دستمالی که من برای امام حسین (ع) گریه کرده ام در کفن ، روی سینه ام بگذارید . بعد تابوت من را در حسینه ام ببرید . یک سر عمامه ی من را به تابوت و یک سر آنرا به منبری که بر روی آن خوانده می شد ببندید و آنجا روضه بخوانید . اینها به شفاعت اعتقاد عجیب داشتند. وقتی نظام رشتی از دنیا رفت . پرسیدند که در عالم قبر وضعت چطور است ؟ گفت : شکر خدا را که در پناه حسینم در عالم از این خوبتر پناه ندارم .

امام باقر (ع) می فرماید : اگر فضایل زیارت اباعبدالله را می دانستند جانشان برای این کار پر می کشید .

جزو فضایل زیارت امام حسین (ع) ( گاهی زیارت یک جمله است السلام علیک یا اباعبدالله ، السلام علیک رحمة الله و برکاته ) این است که عالم قبر توسعه پیدا می کند و خدا او را از فشار قبر در امان نگه می داد و از ترس سوال منکر و نکیر او را در امان می دارد.

/ 1 نظر / 35 بازدید
مهدی

انا مجنون الحسین کسی که امام حسین را دوست داشته باشد جهنم بر او حرام است.[گل]