شکر نعمت

بسم الله الرحمن الرحیم

امام رضا(ع) درمدینه یک باغ انگوی داشتند. شخصی نزد حضرت آمد و گفت که من فقیر هستم و می خواهم ازدواج کنم. امام یک حبه ی انگور به او دادند و او نگاه تحقیرآمیزی به آن انگور کرد ،

شکرگزاری نکرد و گفت که این به چه درد من می خورد؟ من می خواهم بدهی هایم را بدهم . او روحیه ی ناشکری داشت.

حضرت او را رد کردند. نفر بعدی آمد و حضرت یک حبه ی انگور به او دادند و او شکرگزاری کرد و بعد امام خوشه ی انگور را به او دادند و او به شکرگزاری اش ادامه داد ،

امام ظرف انگور را به او داد و او همچنان به شکرگزاری اش ادامه می داد و حتی می گفت که من این حبه های انگور را نمی خورم و آنرا در ظرف آبی می اندازم و آب را تبرک می کنم و به دیگران می دهم.

این تفاوت روحیه شکرگزارکننده ی نعمت و کفران کننده ی نعمت است .برای حضرت قلم و کاغذ آوردند و حضرت درختی که آن انگور از آن چیده شده بود را به اسم آن فرد کردند. او همچنان به شکرگزاری ادامه می داد

و حضرت تمام باغ انگور را بنام او نوشتند و او همچنان شکر خدا را می کرد و حضرت نهر آب را هم به اسم او نوشتند و با سند به او دادند. در آخر بجای ادامه ی شکرگزاری،او از آقا تشکر کرد و اجازه گرفت که برود

و خویشاوندانش را از رأفت آقا آگاه کند. وقتی او رفت ،امام فرمود: اگر به شکرگزاری پروردگارش ادامه می داد ما هم به جود خودمان ادامه می دادیم .

آن جوان گفت که او هیچی نخواست و شما همه چیز به او دادید ولی من همه چیز خواستم و شما به من یک حبه ی انگور دادید.

امام فرمود: اخلاق ما اهل بیت اخلاق رحمانی است و مگر نشنیده ای که خدا می فرماید :شکر نعمت، نعمت تو را زیاد می کند و کفران نعمت تو را دچارعداب شدید می کند. برو ادب شکرگزاری پیدا کن.

/ 1 نظر / 242 بازدید
رضا

خدایا شکر